نمی دانم او من شده است یا من او گشته ام، آنچه هست و من آنرا در خود می یابم ا

ینست که ما یکدیگر شده ایم

و چه فهمی در جهان هست که بفهمد یکدیگر شدن چیست؟

در همه ی هستی یک اوی دیگری هم هست که منم و یک من دیگری هم هست که

اوست. و اکنون چگونه

می توانم از کسی چشم داشته باشم که سخنم را دریابد که این دو یکدیگر را به هم

چه نیازی است؟

تا کی به هم محتاجند؟ چه کس می داند که نیاز دو تن، جز نیاز دو یکدیگر است؟

دو تن برای خوشبخت بودن به هم نیازمندند و دو یکدیگر برای بودن!!

من به تو محتاجم، باش؟ ای که تو را نمی دانم چه بنامم، همه ی کلمات با آنچه میان

من و توست بیگانه اند

کلمات خدمتگزاران پست دیگرانند و من هیچ کلمه ای را برای گفت و گوی با تو

شایسته تر از سکوت

نیافته ام! آیا سخن مرا می شنوی؟؟

هر جا هستی، لحظه هایی را برای شنیدن سخنان من به گوشه ی ساکتی پناه ببر

و به من گوش ده، آیا در آن

لحظاتی که همه جا در سکوت آرام گرفته است و همه چیز خاموش شده است،

صدای مرا شنیده ای که با تو

سخن می گویم؟

دکتر علی شریعتی